www.panserraikos.net

    ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΕΛΙΔΑ!!!

  Εφόσον αποτελεί κοινή παραδοχή ότι το ποδόσφαιρο είναι το «ΜΠΑΛΕΤΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ» και διεγείρει τα πάθη των φιλάθλων και του λαού, άλλο τόσο είναι δεδομένο ότι διεγείρει το μίσος του διανομενίστικου καθωσπρεπισμού απέναντί του. Και αυτό συμβαίνει διότι το ποδόσφαιρο είναι κατεξοχήν λαϊκό σπορ. Έτσι στην πραγματικότητα το μίσος γι’ αυτό, αποτελεί μια εκδήλωση μίσους για το λαό. Απ’ την εποχή του Εδουάρδου Β’ μέχρι την γέννηση του σύγχρονου ποδοσφαίρου στην Αγγλία, έξι αιώνες και πλέον εκδιώχθηκε ανηλεώς (βασιλικά διατάγματα προέβλεπαν ακόμη και φυλάκιση για όσους έπαιζαν μπάλα).

   Μάταιοι οι κόποι!!! Στον αιώνα που μας πέρασε το ποδόσφαιρο έγινε «ΜΕΚΚΑ» και «ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ» μαζί, όπου δισεκατομμύρια άνθρωποι συνέρρεαν στους τόπους λατρείας «ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΜΠΑΛΑΣ», διαψεύδοντας παταγωδώς όσους προφήτευαν την παρακμή του, όπως ακριβώς διαψεύδονται οι προφήτες της «ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ».

 Ο «βασιλιάς» παραμένει ακλόνητος στο θρόνο του. Γιατί απλά το ποδόσφαιρο αποτελεί συστατικό στοιχείο της κοινωνίας και της ζωής που τόσο πολύ μοιάζει με την ίδια τη ζωή. Έχει στοιχεία που είναι αναγκαία για την ανθρώπινη επιβίωση: τη στρατηγική, την τακτική, τη συνεργασία της ομάδας, τον κίνδυνο, την αυτοσυγκέντρωση, την αντοχή, την φαντασία, την ψυχραιμία, την αυτοθυσία, τη γενναιότητα.

 Κανένα άλλο παιχνίδι δεν συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία μαζί. Κανένα άλλο παιχνίδι δεν μπορεί να γοητεύσει την ανθρώπινη φύση και να συνεγείρει όλες μαζί τις αισθήσεις, όπως το ποδόσφαιρο, είτε βρίσκεσαι μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είτε παρακολουθείς από την εξέδρα. Είναι μάλλον ένας σπάνιος «χώρος» το γήπεδο, όπου υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να εκφράζονται συλλογικά αξίες και συγκινησιακές συμπεριφορές, των οποίων η έκφραση είναι αδύνατη στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

 Μόνον όποιος έχει τραγουδήσει, χορέψει, φωνάξει συνθήματα, έχει επευφημήσει ρυθμικά την ομάδα του, όποιος έχει συμμετάσχει σ’ αυτήν την εορταστική συλλογική «ιεροτελεστία» του γηπέδου, είναι δυνατόν να κατανοήσει αυτό το βίωμα συμμετοχής στην κοινότητα της ομάδας που προσφέρει ποδόσφαιρο. Μόνον όποιος στην εξέδρα ενός γηπέδου έχει αγκαλιάσει, φιλήσει, συμπαθιαστεί με τον κατά τ’ άλλα άγνωστο πλαϊνό του, που ίσως ποτέ δε θα τον ξανασυναντήσει, είναι δυνατόν να νοιώσει τι σημαίνει «ποδοσφαιρική» αλληλεγγύη και συναδέλφωση, να νοιώσει συναισθήματα τα οποία ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή του άκρατου ατομικισμού τείνουν να εκλείψουν.

 Μέσα σε αυτόν τον οργασμό συναισθημάτων και τρέλας, πριν μερικά χρόνια γεννιέται το «ΚΛΑΜΠ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ», αδιαφορώντας για τη «σωφροσύνη» και τη «σύνεση» των «λουστραρισμένων» συμπεριφορών. Τις δικές μας απόψεις για το ποδόσφαιρο τις εκφράσαμε έμπρακτα. «Πολλές σε μία» με αφετηρία την αγάπη μας για την μπάλα, την πόλη μας, τον Πανσερραϊκό, πάντα με την ελπίδα ότι η εξέδρα θα βγάλει τους ποδοσφαιροκάπηλους στη σέντρα!!! Με την ελπίδα να αξιοποιήσουμε το ποδόσφαιρο και να κατακτήσουμε το «κάθε μέρα να είναι Κυριακή!».

Ν α μην χαρίσουμε το ποδόσφαιρο σε κείνους, μισώντας τον καθαυτό εκμεταλλευτή, κοινωνικά και οικονομικά! Ας το απολαμβάνουμε τις Κυριακές στα γήπεδα. Σαν ένα μικρό έστω διάλειμμα από την καθημερινή μονότονή μας πραγματικότητα, σαν μια μορφή άρνησης και όχι ενσωμάτωσης σε αυτήν.

 Μήπως είμαστε αιθεροβάμονες; Μήπως ψάχνοντας την ομορφιά σε ένα παιχνίδι στημένο, ζούμε στην αυταπάτη;

Σ ύμφωνοι, το παιχνίδι είναι στημένο. Αλλά τίποτε από αυτά που κάνει ο Ροναλντίνιο δεν είναι στημένο.

 Κάθε φορά που οι διαφημιστές βρίσκουν στις τρίπλες του τη νέα διαφήμιση για την πραμάτεια τους, εκείνος ανακαλύπτει καινούριες, καλύτερες. Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε την μπάλα, να ψάχνουμε το ΠΑΙΧΝΙΔΙ, σε ένα κόσμο που δε θα υπαγορεύεται από το ωμό συμφέρον, εκεί που οι άνθρωποι δε θα σμίγουν τα χέρια για να ανταλλάξουν λεφτά και μετοχές, αλλά για να ανταλλάξουν τις φανέλες τους, παίρνοντας κουράγιο και δύναμη από τον τίμιο ιδρώτα του άλλου.

 Σ’ αυτόν τον κόσμο των ονείρων μας η μπάλα δεν θα είναι ούτε προϊόν, ούτε θρησκεία, ούτε ψευδαίσθηση. Θα είναι μόνο ένα παιχνίδι που πρέπει να αντιμετωπίζεται με την «ιερή σοβαρότητα», που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τα παιχνίδια τους.

 Σε όσους σπεύδουν να χαμογελάσουν με τον ρομαντισμό μας, θα το επαναλάβουμε. Η μπάλα είναι στρογγυλή και κανείς ποτέ δεν ξέρει που θα σταματήσει και ας μην είναι τόσο σίγουροι ότι «το παιχνίδι τέλειωσε».

 Παρά τα όσα οι φωστήρες της παγκοσμιοποίησης ισχυρίζονται το τέλος της ιστορίας δεν έχει έρθει και ούτε πρόκειται!!!

 ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΕΛΙΔΑ!!!

 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ «ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ»

Γιάννης Καδής 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ