Αξιότιμοι κύριοι συντελεστές του panserraikos.net,

  Εδώ και καιρό σκέφτομαι το ενδεχόμενο να σας στείλω μία επιστολή. Ορμώμενος από τη χθεσινή νίκη του Πανσερραϊκού απέναντι στο Θρασύβουλο πήρα το θάρρος να το πράξω και ζητώ συγγνώμη σε περίπτωση που σας κουράσω.

   Θεωρώ τον εαυτό μου ως έναν από τους λίγους ρομαντικούς φιλάθλους του Πανσερραϊκού που απέμειναν. Που έζησε τις καλές (λίγες) και τις άσχημες (πολλές) στιγμές τα τελευταία αυτά χρόνια. Δεν υποστηρίζω πως  έτρεξα σε ολόκληρη την Ελλάδα για τούτη την ομάδα, όπως πολλοί κάνουν ιδιαίτερα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, διότι αυτοί που πραγματικά πήγαν παντού, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βρίσκομαι σε θέση να τους γνωρίζω, διότι πρόκειται για ανθρώπους που μιλούν λίγο και κάνουν πολλά. Παρόλο που δεν ήμουν παντού, για ένα πράγμα που είμαι υπερήφανος είναι πως ουδεμία στιγμή από τότε που πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στο Δημοτικό Γήπεδο Σερρών δε διανοήθηκα να φωνάξω για κάποια άλλη ομάδα. Ήμουν και είμαι Πανσερραϊκός και είμαι υπερήφανος για αυτό.

  Θα μου πείτε, γιατί σας τα λέω αυτά; Είναι που νοιώθω τον τελευταίο καιρό στις κερκίδες του γηπέδου σαν αποξενωμένος, σα να με έχουν ξεριζώσει και να με άφησαν παρατημένο στη γωνιά σε ένα καρεκλάκι με ταμπέλα. Βλέπω ανθρώπους γύρω μου που δεν τους είχα ξαναδεί, να ωρύονται υπέρ της ομάδας μου, που ωστόσο σε τακτά χρονικά διαστήματα τους βλέπω σε άλλες κερκίδες και σε άλλα γήπεδα να φωνασκούν για χάρη κάποιας άλλης ομάδας, ίσως της λεγόμενης «πρώτης». Τους βλέπω να ξεσπούν με μίσος κατά παντός με όλη τη δύναμη της φωνής τους, μα με κανένα κομμάτι της ψυχής τους. Κι έτσι κάθε Σάββατο ή κάθε Κυριακή στο γήπεδο που συνήθιζε να είναι για εμένα μια διαφυγή από τη ρουτίνα της εβδομάδας, όπου βρισκόμουν με παλαιούς συμμαθητές, γνωστούς και φίλους, σαν μια θύμηση από τα παλιά που δε θες να την ξεχάσεις, έχει καταντήσει μια αφορμή για να φτάσουν τα νεύρα μου στα όριά τους, μια γεύση αηδίας στο στόμα και μια σκέψη να μην ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί πέρα. Κι όμως, κάθε εβδομάδα επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος με την κρυφή ελπίδα πως κάτι θα έχει αλλάξει. Μα το αποτέλεσμα κάθε φορά παραμένει το ίδιο κι εγώ ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που φταίει…

  Βλέπω ιθύνοντες και ποδοσφαιριστές, φιλάθλους και θεατές να προσπαθούν να υποστηρίξουν και να θέσουν τα θεμέλια μιας ομάδας με επαγγελματική «λεπτότητα» και πολλές φορές με ψυχική ουδετερότητα που καταλήγει σε μια ερασιτεχνική αθλιότητα. Γιατί έτσι νοιώθω πως έχει καταντήσει η ομάδα που εγώ και κάθε εγώ αγαπώ και σίγουρα δεν είμαι ο καθ’ ύλην «υπεύθυνος» γι’ αυτήν την κατάσταση. Πολλοί ορθώς υποστηρίζουν πως ίσως δίχως αυτούς τους ιθύνοντες δε θα βρισκόμασταν σε αυτή την κατηγορία, ίσως μάλιστα βρισκόμασταν πολύ χαμηλότερα μαζί με τις υπόλοιπες δόξες του παρελθόντος που χάθηκαν στο διάβα του χρόνου. Μόνο που κάθε σκαλοπάτι προς τα πάνω σημαίνει ταυτόχρονα μεγαλύτερες προσδοκίες, μεγαλύτερες υποχρεώσεις και μεγαλύτερες απαιτήσεις τις οποίες πρέπει κάποιος να λαμβάνει υπ’ όψιν του πριν αποφασίσει να κάνει αυτό το μεγάλο ομολογουμένως βήμα. Και αν ακόμη δε φανεί αντάξιος τούτων των προσδοκιών θα πρέπει να θέσει εαυτόν προ των ευθυνών του και παραδεχθεί τα λάθη του. Ακόμη όμως και αυτό το πιο απλό πράγμα αποφεύγουν να το πράξουν και γι’ αυτό το λόγο είναι υπόλογοι των πράξεών τους στο δικό μου σκεπτικό.

  Αρνούμαι κατηγορηματικά να πιστέψω τις θεωρίες συνωμοσίας που βγαίνουν προς τα έξω και τις οποίες ουκ ολίγοι σπεύδουν να υιοθετήσουν. Πρόκειται για μια άμεση προσβολή στη νοημοσύνη μου και το μόνο που καταφέρνουν είναι να πέσουν ακόμη περισσότερο στην υπόληψή μου, ενισχύοντας παράλληλα την ήδη παγιωμένη μου πεποίθηση πως απλά προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να κρύψουν τη γύμνια και την ανεπάρκειά τους.

  Ουδέποτε ήλπισα πως θα δω την ομάδα μου να γίνεται υπερδύναμη, το γνώριζα καλά αυτό από την πρώτη στιγμή. Μα αυτό που δεν ανέχομαι είναι να προσπαθούν να με κοροϊδέψουν μπροστά στα ίδια μου τα μάτια και να νοιώθω πως καπηλεύονται την αγάπη μου για τούτη την ομάδα. Όλα αυτά που με χωλαίνουν και που με έχουν καταστήσει έναν απαθή φίλαθλο στερώντας μου το δικαίωμα να χαίρομαι ή να στενοχωριέμαι, να κλαίω ή να γελάω για χάρη του Πανσερραϊκού. Εγώ θα είμαι πάντα δίπλα στην ομάδα, δε θα φύγω ποτέ από το γήπεδο, μόνο που θα «επιστρέψω» πραγματικά όταν κάτι από όλα αυτά διορθωθεί. Ως τότε θα βρίσκομαι στο γνωστό μου καρεκλάκι με την ταμπέλα και με την κρυφή ελπίδα πως έστω και κάτι θα αλλάξει…

  Ένας Πανσερραϊκός