|
Ο Πανσερραϊκός υποβιβάστηκε εδώ και καιρό.
Για μένα, πριν την πρόσληψη Μπρος, το πλοίο είχε σαλπάρει με προορισμό
τον πάτο της Super League. Οι "τεχνητές αναπνοές" του Βέλγου μόνο
ψευδαισθήσεις προσέφεραν στον "κλινικά νεκρό ασθενή". Οι γνώστες της
εν Ελλάδι ποδοσφαιρικής πραγματικότητας κι όσοι μελέτησαν το
πρόγραμμα, είχαν καταλήξει στο αυτονόητο. "Β' Εθνική, ερχόμαστε ξανά".
Άλλωστε, στα επονομαζόμενα "ματς των 6 πόντων" -όπου δηλαδή, σε απλά
μαθηματικά, τρεις πόντους "κερδίζεις εσύ" και τρεις χάνει η
ανταγωνίστρια ομάδα- τα "λιοντάρια" παρουσιάστηκαν είτε...
ξεδοντιασμένα είτε ως πρόβατα στη σφαγή.
Θυμίζω: Πανσερραϊκός - Πανιώνιος 0-1,
Πανσερραϊκός - Αστέρας 0-0, Πανσερραϊκός - Ο.Φ.Η. 1-2, Πανσερραϊκός -
Πανθρακικός 1-2, Πανσερραϊκός - Εργοτέλης 0-2, Πανσερραϊκός - Ηρακλής
0-0. Ο απολογισμός; Θλιβερός. Μόλις δύο βαθμοί σε έξι ματς στο σπίτι
μας με τους άμεσους ανταγωνιστές. Αν είχαμε καταφέρει να κερδίσουμε
έστω δύο, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Οταν λοιπόν μια ομάδα έχει
ξοδέψει αλόγιστα κάθε ρεαλιστική πιθανότητα να μαζέψει -σαν το
μυρμήγκι- εφόδια το καλοκαίρι για τη βαρυχειμωνιά, καταλήγει να
κυνηγάει τροφή -σαν το τζιτζίκι στο παραμύθι- μέσα στην παγωνιά του
βυθού του βαθμολογικού πίνακα. Είναι ουτοπικό, σαν τους ανεμόμυλους
που κυνηγούσε ο Δον Κιχώτης, να προσπαθείς να σώσεις μια χαμένη
παρτίδα ποντάροντας σε βαθμοθηρία κόντρα σε Π.Α.Ο.Κ., Ολυμπιακό,
Α.Ε.Κ., Άρη, Παναθηναϊκό. "Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία" πρόεδρε,
συμφωνούμε, αλλά τα κλισέ υπάρχουν -συνήθως- για να κάνουμε...
μνημόσυνα.
Πάμε -κάνοντας με την ευκαιρία έναν μικρό
απολογισμό- σε μερικές στιγμές που έκριναν τη φετινή σεζόν ώστε όλοι
να αντιληφθούν τις ευθύνες και τα λάθη τους. Ξεκινώντας από τη
διοίκηση. Όταν ο προπονητής (Παπακώστας) που μας προσέφερε μια από τις
μεγαλύτερες χαρές στην ιστορία του συλλόγου (επάνοδο στη μεγάλη
κατηγορία) παραιτήθηκε, έπειτα από την εντός έδρας ήττα από τον Ο.Φ.Η.,
η παραίτηση έπρεπε να γίνει αμέσως δεκτή. Δικαίως, ο Πέτρος Θεοδωρίδης
στήριξε έναν άνθρωπο που τον άφησε πλήρως ικανοποιημένο με τη δουλειά
του. Όμως,
όταν ζεις σε μια πόλη πρέπει να οσμίζεσαι κάποια πράγματα. Το νοσηρό
κλίμα των ημερών εκείνων δυστυχώς συντηρήθηκε. Μια εβδομάδα αργότερα η
ιστορική ισοπαλία στο Ο.Α.Κ.Α. κόντρα στην Α.Ε.Κ. επισκιάστηκε από την
εμμονή στην παραίτηση του κ. Παπακώστα. Το κακό δεν άργησε να γίνει.
Τα δυο ματς κόντρα σε Πανθρακικό και Εργοτέλη δεν είχαν παιχθεί.
Δυστυχώς, πρόλαβε να τα παίξει και να τα χάσει και εκείνα ο κ.
Παπακώστας. Ο δρόμος πλέον ήταν χωρίς γυρισμό.
Άμοιρος ευθυνών δεν είναι ούτε ο νυν
τεχνικός της Καβάλας. Αποδείχθηκε πολύ "λίγος" για την Super League.
Έχοντας έτοιμη ομάδα και καλοδουλεμένο σύνολο στην πρώτη "στραβή"
πανικοβλήθηκε (ήττα από Πανιώνιο) και όταν οι αναποδιές συνεχίστηκαν
παρουσιάστηκε αγχωμένος, φοβισμένος, με εμμονές (σε παίκτες και
συστήματα) που ποτέ δεν απέβαλλε κι έγινε έρμαιο των διαθέσεων κάποιων
δημοσιογράφων (ο Θεός να τους κάνει) οι οποίοι τον έκαναν ό,τι ήθελαν.
Το χειρότερο απ' όλα είναι πως δεν επέμεινε στην παραίτησή του. Όταν
κάποιος παραιτείται κ.Παπακώστα παίρνει τα μπογαλάκια του και φεύγει.
Κλείνει πίσω του την πόρτα και τα αφτιά του κι επιμένει ΑΝΤΡΙΚΕΙΑ στην
στάση του. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς πισωγυρίσματα.
Οι ποδοσφαιριστές έχουν ασφαλώς το δικό
τους μερίδιο ευθύνης. Δεν έδειξαν ούτε τον χαρακτήρα, ούτε την
συγκέντρωση, ούτε την αγωνιστικότητα και την προσπάθεια που οι
συνθήκες απαιτούσαν. Κυρίως δεν έδειξαν τη ΜΑΓΚΙΑ και τον καλώς
εννοούμενο ΕΓΩΙΣΜΟ που χρειάζεται για να παλέψεις για την επιβίωσή σου
στην κατηγορία. Εγωισμό και μαγκιά που επέδειξαν Κομοτηνή (με πολύ
χειρότερο ρόστερ), Τρίπολη (με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές αλλά "έδρα
φάντασμα"), Εργοτέλης (με προπονητή για γέλια και οπαδούς που δεν είδε
ποτέ κανείς),
Λιβαδειά (πρώτη φορά είδα ομάδα ενός αξιόλογου παίκτη και ενός
προέδρου, με υποστηρικτές που δεν γεμίζουν λεωφορείο να διαθέτει
απόρθητη έδρα!). Κοντολογίς, όσοι είχαν κότσια, σώθηκαν. Εμείς με
παίκτη... φωτομοντέλο ακόμη αναρωτιόμαστε γιατί πέφτουμε.
Ξέρω, ξέρω... Δεν έγραψα για τα... κοράκια
που μας "έσφαξαν" με Λάρισα, Πανθρακικό κ.τ.λ. "Αυτά είναι φθηνές
δικαιολογίες για τους ηττοπαθείς". Τάδε έφη Μουρίνιο. Όχι Κουμπαρούδης.
Οπότε προσπερνάω. Και καταλήγω στις ευθύνες των φιλάθλων. Τις δικές
μας δηλαδή. Τόσο κόμπλεξ μαζεμένο δεν πρέπει να υφίσταται σε άλλη
επαρχιακή πόλη. Έδρα του μΠΑΟΚ και κατά καιρούς της Α.Ε.Κ., του Π.Α.Ο.,
του Άρη, του Ολυμπιακού, είμαστε όποτε θέλουμε να εκτονώσουμε το
σύμπλεγμα κατωτερότητας που έχουμε. Έδρα του Πανσερραϊκού δεν θέλουμε
-γιατί μπορούμε- να είμαστε. Μπορούμε ακόμη ακόμη να γίνουμε και
φανατικοί υποστηρικτές του Βισαλτιακού, του ΠΑΟΚ... Τραγίλου, του
Ολυμπιακού... Κουμαριάς ή της ΑΕΚ... Ανω-Κάτω Ποροϊων. Αλλά ποτέ του
Πανσερραϊκού! "Πού να τρέχεις μωρέ τώρα να βλέπεις τον Πανσερραϊκό
στην Α' Εθνική μια φορά κάθε 20 χρόνια; Μείνε καλύτερα στο χωριό να
δεις το ντέρμπι Χρυσό-Δραβίσκος." Η αλήθεια πονάει αλλά ούτε σε εμάς
αξίζει ομάδα στην Super League.
Και κάτι τελευταίο για τη δικιά μου κλίκα
(έτσι καταντήσαμε), τη "δημοσιογραφική". Ελεος πια! πόσοι ακόμα "άμπαλοι"
θα μαζευτούν; Και πόσοι ακόμα Βάβ-αλλοι θα το παίζουν ειδικοί και
ξερόλες όταν πλέον σε λίγο φτάνουμε στο 2010; Πώς μπορεί κάποιος -το
γιατί το έχω εξηγήσει παραπάνω- να βγάζει αποτυχημένο έναν προπονητή
με βιογραφικό και παραστάσεις στον υψηλότερο βαθμό δυσκολίας; Πώς
ανερυθρίαστα ένας άνθρωπος κακοποιεί την ελληνική γλώσσα, καταργεί την
ποδοσφαιρική λογική και με αστειάκια και φρασεολογία Τρούμπας κρίνει
και
καταδικάζει; Έλεος! Μορφωθείτε και μετά ομιλείτε. Ελληνικά και
ποδοσφαιρικά. |
