ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ

Είναι πολλά τα λεφτά…!!!

  "Εγώ δεν είμαι δειλός και το έχω αποδείξει. Ξέρω να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Δεν επηρεάζομαι από δέκα φιλάθλους που μπορεί να έχουν και υπαρξιακά προβλήματα. Η απόφασή μου είναι αμετάκλητη. Θεωρώ πως η ομάδα μπορεί να ανακάμψει και στην κατάσταση που είναι, χρειάζεται ένα σοκ" . Τα παραπάνω λόγια ειπώθηκαν πριν λίγες μέρες από τον Παύλο Δερμιτζάκη όταν γνωστοποιούσε την παραίτηση του από την τεχνική ηγεσία του Διαγόρα Ρόδου. Ο Έλληνας προπονητής διακατεχόμενος από το ελάχιστο φιλότιμο που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις, ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν (και ίσως και περισσότερες) και αποχώρησε από την ομάδα του νησιού των ιπποτών. Δεν υπολόγισε ούτε μια στιγμή το προσωπικό του συμφέρον, δεν υπολόγισε συμβόλαια, αλλά έβαλε πάνω απ’όλα την αξιοπρέπεια του.  Χρειάστηκε όμως όπως είπαμε να δείξει και αυτό το ελληνικό φιλότιμο, μια λέξη που ως γνωστόν δεν μεταφράζεται σε άλλες γλώσσες και δεν υπάρχει και σαν έννοια. Επόμενο λοιπόν είναι να μη περιμένουμε να συναντήσουμε κάτι ανάλογο από έναν… Αργεντινό προπονητή!!! 

  Στη χώρα μας όταν μια ομάδα δεν τα πάει καλά, ο πρώτος που «πληρώνει το μάρμαρο» είναι ο προπονητής. Είναι το εύκολο εξιλαστήριο θύμα για κάθε αποτυχία. Ειδικά αν πρόκειται για συλλόγους όπου ποτέ και για κανένα λόγο δε φταίει η διοίκηση και ο πρόεδρος, ο φταίχτης πάντα είναι ο προπονητής. Έτσι συνήθως η γεύση που μας μένει, είναι πως άλλοι φταίνε και άλλοι απομακρύνονται. Αυτό όμως δεν είναι απόλυτο. Σε κάποιες περιπτώσεις ο τεχνικός της ομάδας κάνει τόσα λάθη, που ακόμα και οι πλέον άσχετοι από ποδόσφαιρο καταλαβαίνουν πως η απόλυση του είναι η μοναδική λύση, προκειμένου να γίνει κάποια προσπάθεια αλλαγής της κατάστασης.

  Πως όμως ένας προπονητής με καλό όνομα, έχει μπει στο «μάτι του κυκλώνα» και θεωρείται ο υπ’αριθμόν ένα (μεταξύ άλλων) υπεύθυνος; Πως ο έμπειρος τεχνικός με καριέρα σε πολλούς συλλόγους από «αστέρι» και έξυπνος, έγινε αποδιοπομπαίος τράγος μέσα σε λίγους μήνες; Πολύ απλά γιατί το πήρε λάθος από την αρχή. Δέχτηκε να αναλάβει μια ομάδα με σοβαρές ελλείψεις στο ρόστερ της, απλά και μόνο για να εργαστεί κάπου. Πίστεψε πως οι ποδοσφαιριστές είναι φίλοι του και θα μπορούσε να τους κερδίσει με «εκδηλώσεις», τραπεζώματα, συνεστιάσεις κτλ. Δεν παραδέχτηκε ποτέ την ραθυμία κάποιων παικτών και ποτέ δεν έψαξε να βρει ευθύνες σε εκείνους. Αντίθετα μοίραζε πάντα συγχαρητήρια, έβλεπε πάντα μια τεράστια προσπάθεια από εκείνους, ενώ κανείς άλλος δεν την έβλεπε. Τέλος ποτέ δεν βγήκε να παραδεχτεί τις δικές τους ευθύνες. Ποτέ δεν βγήκε να αναλάβει έστω κάποιο μέρος ευθύνης σε κάποια ήττα. Και ενώ ο κόσμος περίμενε κάτι άλλο να ακούσει, εκείνος υπακούοντας απ’ότι φαίνεται σε κάποιους, βγήκε να μοιράσει υποσχέσεις. Αυτός λοιπόν ο προπονητής δεν είναι θύμα. Είναι και αυτός θύτης και μόνος του προκάλεσε και προκαλεί την τύχη του.

  Και το επόμενο ερώτημα που μπαίνει είναι πως αυτός ο «αποτυχημένος» κατά γενική ομολογία πλέον προπονητής, εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμα στον πάγκο. Εδώ έρχονται να απαντήσουν κάποιοι καλύτερα γνωρίζοντες και να μιλήσουν για μια μεγάλη ρήτρα στο συμβόλαιο του. Στρογγυλοκάθισε λοιπόν πάνω σε αυτή τη ρήτρα και άντε να τον κουνήσεις τώρα. Και εδώ είναι που αρχίζουν και οι ευθύνες κάποιων άλλων. Μπορείς να λέγεσαι έμπειρος πρόεδρος όταν κατάφερε να σε «δέσει» έτσι ένας υπάλληλος σου; Αληθεύει πως την «πάτησες» σαν αρχάριος; Και αν ναι, μπορεί πια να έχεις εναποθέσει τις ελπίδες σου στο να φύγει ο προπονητής εθελοντικά; Μπορείς να ελπίζεις, πως με τη βοήθεια του κόσμου, θα ασκηθεί τέτοια πίεση που θα τον εξαναγκάσει σε παραίτηση; Τα λάθη πληρώνονται πρόεδρε και αν δεν τα πληρώσεις αδρά τώρα, μάλλον σε βλέπω να φεύγεις και εσύ μαζί του. Δεσ’το σαν μια επιχειρηματική αποτυχία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, είναι… μάλλον συμπτωματική.

Προηγούμενα νέα ►►►

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΦΙΛΙΚΑ SITES