25 ΜΑΪΟΥ 2005. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!

Το δις εξαμαρτείν…;;;

  Ήταν 25 Μαΐου του 2005. Όλα τα ποδοσφαιρικά βλέμματα της χώρας μας ήταν στραμμένα στις Σέρρες. Ο Πανσερραϊκός μετρούσε λίγους μήνες που είχε σαν πρόεδρο τον Πέτρο Θεοδωρίδη και όλα έδειχναν πως αυτός ο έμπειρος πρόεδρος θα ανέβαζε την ομάδα μας στα «μεγάλα σαλόνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου.  Ένα ματς, μια ολόκληρη αγωνιστική περίοδος, μια κατηγορία. Όλοι οι κόποι μιας χρονιάς συνοψίζονταν σε αυτό το παιχνίδι, το τελευταίο μιας σεζόν που τα είχε όλα!

  Η ομάδα του Ντούσαν Μιτόσεβιτς μετά από μια δύσκολη σεζόν ήταν έτοιμη για τη μεγάλη υπέρβαση. Παρά τις αρχικές προβλέψεις, κατόρθωσε να φτάσει μέχρι την πηγή, ωστόσο δεν ήπιε ποτέ νερό. Πάνω από 10.000 κόσμος βρέθηκε εκείνη την ημέρα στο γήπεδο ενώ και οι πανηγυρισμοί για την άνοδο είχαν ξεκινήσει τρεις ημέρες πριν. Ωστόσο η επάνοδος στα μεγάλα σαλόνια έπειτα από 13 χρόνια δεν έμελλε να συμβεί. Το μοναδικό αποτέλεσμα που χρειάζονταν τα λιοντάρια ήταν η νίκη, ενώ με ισοπαλία ή ήττα ανέβαινε ο Ακράτητος.

  Τραγωδία!!! Εν τέλει το χειρότερο σενάριο επιβεβαιώθηκε. Η ομάδα των Άνω Λιοσίων με γκολ του Θωμά Τρούπκου στο 59^ο λεπτό έβαλε ταφόπλακα στα όνειρα των φιλάθλων της Σερραϊκής ομάδας για την πρώτη εθνική. Το εν λόγω παιχνίδι, όσο κι αν θέλουμε οι φίλαθλοι της ομάδας να το αποδιώξουμε από τη μνήμη, έμεινε και παραμένει χαραγμένο στο μυαλό και στην… καρδιά. Είναι από αυτά τα παλιά “τραύματα” που επουλώνονται μεν, αλλά με κάθε αλλαγή του καιρού, φέρνουν έναν πόνο και μας θυμίζουν την ύπαρξη τους.

  Δεν ήταν απλά μια ήττα. Για πολύ καιρό μας κατάτρεχε αυτή η αποτυχία και μας ακολουθούσε αγωνιστικά για δύο και πλέον χρόνια, πριν καταφέρει εν τέλει η ομάδα να ορθοποδήσει. Η παραφιλολογία γύρω από τον συγκεκριμένο αγώνα παραμένει ζωντανή έως και σήμερα, δίχως ωστόσο να υπάρχει κανένα πραγματικό έρεισμα, ενώ ήταν αυτή που κατέστρεψε από νωρίς τις σχέσεις του προέδρου της ομάδας και μεγάλης μερίδας των φιλάθλων των λιονταριών. Πάντως όπως και να’χει το θέμα την ημέρα εκείνη κανένας Σερραίος φίλαθλος με τίποτα δεν πρόκειται να τη σβήσει από το μυαλό του.

  Τετάρτη 9 Ιούνη 2010. Περίπου πέντε χρόνια μετά η ιστορία επαναλαμβάνεται ως προς τη βασική δομή της. Φυσικά τώρα δεν ξέρουμε ακόμα την κατάληξη, αλλά προσευχόμαστε να μην επαναληφθεί η ίδια κακόγουστη «φάρσα». Λένε πως προληπτικός δεν γεννιέσαι αλλά οι καταστάσεις σε κάνουν. Υπάρχουν τόσα πολλά, ασήμαντα μεν κοινά του τότε με το τώρα, αλλά και τόσο σημειολογικά για τους προληπτικούς. Κατ’αρχήν και σε εκείνο τον “τελικό” ο αγώνας γίνονταν στην έδρα μας. Τότε στο τιμόνι της ομάδας ήταν ο Σέρβος Ντούσαν Μιτόσεβιτς. Τώρα στον πάγκο βρίσκεται ο συμπατριώτης του Ντάγκαν Κοκότοβιτς. Και τότε όπως και σήμερα το πέταλο, οι θύρες 5 και 6 ήταν κλειστές. Θέλετε και άλλα; Μέχρι και η μέρα συμπίπτει. Τετάρτη είχε γίνει και τότε η αναμέτρηση, Τετάρτη και πάλι καλούμαστε να παίξουμε μια ολόκληρη κατηγορία σε ένα παιχνίδι.

  Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν. Λένε πως όποιος κολλάει στο παρελθόν, χάνει το μέλλον. Έρχονται όμως και άλλοι να απαντήσουν σε αυτό λέγοντας, πως όποιος ξεχνάει το παρελθόν, δεν έχει μέλλον. Εμείς όμως ποιο από τα δύο να κρατήσουμε;;; Ίσως την απάντηση να μπορεί να μας τι δώσει καλύτερα, ο και τότε αλλά και σημερινός πρόεδρος, Πέτρος Θεοδωρίδης. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο σημειολογικό κοινό του τότε με το τώρα. Ένας πρόεδρος που τόσο κατηγορήθηκε σε εκείνο το παιχνίδι με τον Ακράτητο, έχει την τύχη και την μοναδική ευκαιρία να δώσει την απάντηση του μετά από πέντε χρόνια!!! Να ανεβάσει μια ομάδα που το Δεκέμβρη φαινόταν πως δεν είχε καμία ελπίδα και αποστομώσει κάθε κατήγορο του. 

Προηγούμενα νέα ►►►

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΦΙΛΙΚΑ SITES